Van Dale: stop-woord het; o -en woordje dat iem opmerkelijk vaak gebruikt.

Een raar fenomeen. Iedereen kent ze. Sommige mensen gebruiken ze, bewust of onbewust.
Ik betrap me er zelf ook nog wel eens op. Momenteel ben ik een boekje aan het lezen met de titel ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ van Paulien Cornelisse. Erg leuk boekje. Staat in beschreven hoe wij omgaan met taal, hoe we taal gebruiken en wat we zeggen zonder het door te hebben. Hoe gebruiken we het woordje oké en waarom zeggen we zo vaak ‘zeg maar’. Dat mensen auwto zeggen. Of enerverond. Of zeuven.
Dat bracht me op het onderwerp stopwoordjes. Ik ben er eens op gaan letten. Zo grappig hoeveel stopwoordjes er zijn. Waarom gebruiken we ze eigenlijk. Is het een macht der gewoonte? Erbij willen horen? Is het een soort onzekerheid, of juist arrogantie?

De meest irritante vind ik het woord ‘ja’ aan het einde van een zin. Vooral die tv kok van dat ene bekende kookprogramma doet dat vaak. Dan is hij aan het uitleggen hoe je een bepaald gerecht maakt en dat zegt hij: “Je doet het water bij de wijn en laat het geheel even een uur sudderen ja. Je stopt het geheel daarna in de koelkast ja, en na een kwartier is het gaar.” of hij zegt: “Het kan me niet schelen hoe je het bereidt ja, maar het moet in ieder geval afkoelen voordat je het opdient.”
Het irriteert me. Ik heb dan de neiging om ‘Niks ja. Nee!’ te schreeuwen. ‘Maak ik zelf nog wel uit.’
‘In principe’ is ook zoiets. “In principe ben ik zwanger maar we weten het nog niet zeker.” Huh?
Wat ik ook vaak hoor is het woord ‘potentieel’. Vooral in de Engelse taal. Wij zeggen hier: ‘ Dit huis heeft potentieel.’ Op de één of andere manier komt het me zo vaag over. Het voelt als een leeg woord, het zegt niks. Waarschijnlijk bedoelen mensen te zeggen dat er iets van dat huis te maken is, dat ze zien dat het met enige aanpassingen hun droomhuis zou kunnen worden.
‘Zeg maar’ hoor ik ook vaak, vooral als de persoon iets probeert uit te leggen. “Ik was gisteren zeg maar aan het fietsen en toen zag ik ineens zeg maar zo een boom waarvan zeg maar de bast een soort zeg maar gebladderd is zeg maar.”

Wat niet echt stopwoordjes zijn maar wel opvallende taaluitspraken zijn zeg maar bijvoorbeeld: ‘Eén goedemiddag’ of ‘ijskast’ i.p.v. koelkast. ‘Helemaal niet! Helemaal wel’ hoor ik ook steeds vaker, vooral onder jeugd. ‘Me moeder’ is er eentje die me tenen doet krommen.
Nederlanders die Engels praten en achter de zin het woordje ‘hè’ plaatsen. Bijvoorbeeld in de zin: ‘Wow, this cake is nice hè’. Verkeerstoren Engels noem ik dat.

Taal is leuk. Taal heeft potentieel en in principe is taal zeg maar altijd onderhevig aan verandering.
Ik kijk al uit naar de volgende taalhype.

De onderwerpen van ons gepieker zijn heel divers. Dingetjes als het maken van een keuze voor een nieuwe laptop, het ons afvragen of we het wel goed doen in het leven, nadenken over de toekomst, bedenken waar je je bankpasje toch hebt gelaten of niet weten waar je nou dat nieuwe schilderij moet ophangen in je huis.

Tegenwoordig bestaat er zoiets als mindfull thinking. Waar het op neer komt in deze nieuwe piekertechniek is dat je zelf bepaald wanneer je wilt gaan piekeren. Niet je ratio bepaald dat maar jij.
Soms komt het gewoon even niet uit. Piekeren is bijvoorbeeld niet handig als je toevallig net bezig bent met een examen of een lastige klus op je werk. Of in bed voor het slapen gaan. Ook zoiets.
Mindfull thinking helpt je geordend en gestructureerd piekeren op gezette tijden van de dag.
Bij mijn helpt het niet. Ik pieker de hele dag over dingetjes. Meestal echt over geheel onbelangrijke dingetjes. Mijn gezichtscrème is op maar welke crème past nou echt goed bij mijn type huid. Er zijn namelijk honderd soorten om uit te kiezen. Waarom heb ik nog niets vernomen van die ene instantie terwijl ze beloofd hadden me terug te bellen? Zal ik een fotoalbum maken of zal ik de foto’s ouderwets met de hand plakken? Vindt hij mij net zo leuk als ik hem of doet hij gewoon aardig tegen me? Is het nu het juiste moment om een huis te kopen? Zal ik vandaag dat jurkje aandoen of gewoon die praktische broek?
Het is wel fijn om bij mezelf te kunnen concluderen dat dit soort onderwerpen nog in de categorie ‘dingetjes’ vallen.
Nu even bedenken of het dat jurkje wordt of die broek…

Vanmiddag zag ik dat deze site al 61 hits heeft tot nu toe. Een mooie score dacht ik zo. Het praktische resultaat: een aantal tolkopdrachten, feedback over de tekst en lay-out en vele reakties op mijn blog. So far so good.

Via Google analytics kan ik onder andere informatie opvragen over de dag en tijd waarop mijn site bezocht is, hoelang en hoe vaak, eventueel door dezelfde persoon. Welke pagina’s bekeken zijn en of er nieuwe bezoekers bij zitten of ‘oude’ bekenden. Zelfs via welke provider de bezoeker op internet zwerft. Ook zie je bij Google analytics of mensen mijn site rechtstreeks bezoeken via de url, via een (hyper)link of via een zoekmachine. Ik weet zelfs hoe snel de internetverbinding van de bezoeker is en via welke zoekmachine ze binnenkomen. Of via welke browser. Wat zijn er trouwens veel in Nederland.                            Al voegt deze info praktisch gezien niets toe toch is het wel leerzaam om te weten. Ik kan dankzij dit soort informatie wel inspelen op bepaalde gegevens.

Verder veel tabellen en percentages bij Google analytics waar ik niet zoveel van begrijp en dus niet interessant vind.

Wat wel heel interessant is is hoe de bezoekers virtueel wandelen door je site. Hoe gezellig ze aan het rondneuzen zijn. Nu blijkt bijvoorbeeld dat de tab Links het minst bezocht wordt. Logisch. Het meest wordt de tab Tolk Gebarentaal bezocht. En het langst de tab Blog, maar dat is logisch.

Onlangs is mijn site bezocht vanaf Schiphol en vanuit New York USA. Mijn fantasie slaat bij dit soort dingen meteen op hol. Ken ik iemand die toevallig die dag het vliegtuig heeft genomen vanuit Schiphol naar New York? Of zou het die kennis zijn uit Alaska, nee dat kan niet, dat is geen New York. Zou Max Westerman mijn site hebben gevonden? Nee kan ook niet, hij verblijft weer in Nederland. Erik Mouthaan, live vanuit New York? Obama? Ik heb geen idee. Maar ik ben stiekem wel heel nieuwsgierig.

Ook is de site bekeken vanuit Nieuw Zeeland maar dat ‘klopt’. Dat is niet raar maar verklaarbaar en vooral heel erg leuk. Behalve Auckland, die kan ik niet helemaal plaatsen. Wel raar en onverklaarbaar is Lutjebroek. En Jeuk.

Hopelijk schrikt het u niet af om mijn site nog eens te bezoeken. Wees welkom!

Gelukkig kunnen we geen namen en IP adressen zien van bezoekers. Dat houdt het spannend want natuurlijk wil ik weten wie mijn site vanuit Auckland , Nieuw Zeeland, en New York, USA, heeft bekeken. Big Sister is watching maar er zijn grenzen.

(Uit privacy overwegingen zijn de plaatsnamen ietsjes aangepast)

Ineens zie ik vanuit mijn ooghoek een koe bezig een kalf te likken die op de grond ligt. Een geboorte!
Ik keer de auto en parkeer hem in de berm.
Een ouder echtpaar met kleinkind op de fiets staan ook te kijken. Oma verteld me dat het kalfje net een paar minuten geleden is geboren. Ze stonden erbij en keken ernaar. Eerst de pootjes, alle vier tegelijk, toen de rest.                                                                                                                                                                                                                  Plop.
Het kalf lijkt in goede conditie. Het is zwart/wit van kleur, net als de moeder.
De uiers van Moeder koe zijn vol en het bloedspoor is nog zichtbaar. De navelstreng is gebroken en de placenta heeft ze zojuist opgegeten. Ze is druk bezig met likken en ze heeft ons niet in de gaten. Lekker belangrijk of wij er zijn of niet. Het kalf moet droog en schoon, dat is haar taak en die neemt ze zeer serieus.
Ik krijg een brok in mijn keel.
Naast Moeder koe staat Tante koe met kleintje. Ook pas geboren, ik denk een dag geleden. Het staat al op zijn pootjes en zwiept met zijn staartje. Hij is bruin/wit.
Het pasgeboren kalf wil opstaan maar het lukt nog niet. Moeder is nog niet klaar. Ze likt werkelijk alles schoon. Zelfs het puntje van de staart van haar kind. Dat doet zichtbaar zeer, maar het moet even gebeuren.

Ruim een half uur sta ik te kijken. Geen boer te bekennen, hoeft ook niet de natuur doet haar werk.
Als het kalf probeert op te staan ga ik stilletjes weg. Ik ben verliefd.

Geboren op 13 mei om 16:05 uur te Bommelerwaard een runderkalf en we noemen het:

                                                                     KOE                                                               

Moeder en kind maken het goed.                                                                    

Harderwijk, maandag 11 mei 2009. Enige weken geleden is bij mevrouw S.K. te H. de douchestang in de badkamer gebroken.
Gevolg: douchen zonder stang en dus onhandig gedoe. Eventjes een nieuwe set kopen en klaar, dacht ze. Helaas bleken de gaatjes van de nieuwe stang niet op dezelfde afstand te zitten.
Daar mevrouw niet in het bezit was van een boor en/of een handig manspersoon in haar omgeving verdween de doos met de nieuwe set in de kast en het douchen met zonder douchekopstang bleef doorgaan.

Op een dag had ze er genoeg van en besloot bij de Gamma een niet nader te noemen doe-het-zelver een boormachine te huren, voor één gat, voor het luttele bedrag van 9 euro per 4 uur.
Bij de balie aangekomen bleek het huren van de boor exclusief aanschaf van boortjes a 18 euro.
Dit werd haar iets te gortig en daarom besloot ze ter plekke een boor te kopen, haar eerste eigen boor. Een boorhamer.      Dè machoboor onder de boren. De Porche en de Gucci onder de boren.
Een soort “Sterk spul hè, Skil”-boor. Een boort-al-uw-gaten-boor. Zo’n ding.

Thuis aangekomen sloeg ze uiteraard de gebruiksaanwijzingen over, stopte een boortje in de boorkop, tekende af en moeiteloos gleed de boor de badkamermuur in. Wat een kracht! Wat een souplesse!
In euforische stemming sloeg ze de pluggen in de gaten en monteerde de douchestang met bijbehorende schroefjes. Klaar. Een vrouw kan de klus doen.

Even het lijstje updaten.
Laminaat leggen: check
Verven, schuren, schilderen: check
Behangen: check
Boren: check!

“Eens kijken wat mijn volgende project in huis wordt en anders verzin ik wel iets. Oja, afzuiger in de keuken monteren.”, aldus S.K. te H.

Girlpower!

Heb ik weer…het is mijn schuld want ik besta en woon in een huis waar eigenlijk vroeger misschien weiland was en moeder en Vogeltje gewoon vrij konden vliegen zonder katten en mensen zonder hersens met auto’s en hoge huizen.

In memoriam

I rest my case…

~Antro-po-mor-fis-me~; menselijke (gedrags-)eigenschappen en waarde-oordelen toeschrijven aan niet-menselijke wezens (dieren, planten, goden) of dingen.

Toch even langs de boekhandel met een lijstje boeken die betrekking hebben op het copywriten, gevonden op internet.
Nieuwe boekwinkel in de stad, aardige mensen! Gewoon ook leuk om te rond te neuzen zonder te kopen. Ze hebben er zo’n lekkere grote grofhouten leestafel met tijdschriften, logboek en vissenkom. Goeie sfeer!
De medewerker loopt met me mee want hij heeft een tip. Een must-have voor iedere schrijver en/ of taalhobbyist is natuurlijk de Schrijfwijzer. En het Groene Boekje.

- Oké die gaan op mijn verjaardags verlanglijstje-

“Uiteraard. Heel handzaam en heel erg praktisch. Iedere schrijver moet die op zijn bureau hebben liggen”, beaamt een jonge vrouw die net als ik staat te neuzen in het walhalla van iedere taaljunk. Ze heeft blijkbaar haar keuze gemaakt en loopt weg. Ik raak aan de praat met de medewerker van de winkel en vertel hem dat ik rondloop met plannen om een cursus copywriten te gaan doen. Hij fluistert me toe: “Je stond er net naast”. Ik kijk om maar herken haar niet.
“Margriet X, de kinderboekenschrijfster uit Harderwijk” zegt hij zachtjes en pakt een kinderboek van een hoge decoratief gestapelde toren van hetzelfde boek.
“Kijk”, zegt hij, “dit is haar laatste boek, een mega seller”.

Dat is toevallig, bedenk ik me. Ik geloof nooit zo in toevalligheden en zie ook deze situatie als een soort teken. Ter plekke besluit ik de studie aan te vragen bij thuiskomst. De knoop is door de kerk! Ik heb er zin in en kan niet wachten!